اما گروهى مسافر و غريب و جوان عاجز از ازدواج و پيران محتاج پرستار موجب تشريع متعه شدند و اگر متعه نباشد زنا و معاشرت نامحرم حتما واقع خواهد شد علماى اهل سنت متعه را جايز نمىدانند و معتقدند كه حضرت رسول صلى الله عليه و إله چند بار آن را تجويز فرمود و باز نهى كرد و نهى اخير را بعضى از اصحاب آن حضرت نشنيدند و خبر نداشتند تا پس از رحلت آن حضرت باز متعه مىگرفتند و معاويه و عمرو بن حريث هم متعه كردند و عمر خليفه ثانى از آن نهى بليغ كرد و نيز گويند ابن عباس و عبد الله بن مسعود كه نزديكترين مردم بودند به پيغمبر از نهى اخير خبر نداشتند ! و متعه را جائز مىشمردند و گويند يك بار در غزوه خيبر نهى فرمود و بار ديگر در غزوه اوطاس پس از فتح مكه و بعضى گويند در فتح مكه و بعضى در غزوه تبوك و محيى الدين عربى در شرح صحيح ترمذى از ابو داود روايت كرده است كه در حجة الوداع بوده و اگر اين روايات صحيح باشد چهار بار و ابن رشد شش قول در وقت تحريم آن نقل كرده است كه بايد نسخ و اثبات شده باشد و بعضى مردم زمان ما در اصل نسخ شبهه دارند از خود اهل سنت و الله العالم بارى جائز بودن متعه در عهد خود آن حضرت مسلم است و تحريم آن مشكوك مهر متعه اندازه و حد معين ندارد و بسته به رضاى دو طرف است و اگر پيش از دخول مدت آن را ببخشد نصف مهر را بايد داد حتى اگر اندكى